Wat kan Onderwijs van V&D leren?

door | okt 26, 2016 | Blog | 0 Reacties

26

OKTOBER, 2016

Hokjesgeest
Baas boven baas
Nieuwsgierigheid

Vroeger werkte ik bij V&D. Ik weet nog dat ik verwonderd was over de ambtelijkheid en bureaucratie die ik daar aantrof. Ik had al wel wat werkervaring, maar meer in kleinere bedrijven. Wendbare bedrijven waar mensen werkten die snel konden schakelen. En dat wel moesten ook, zelfs tussen verschillende taken, want er was maar een handjevol mensen en daar moesten we het mee rooien. Maar bij V&D was alles opgedeeld in hokjes en formulieren. Was er baas boven baas en moest je voor elk wissewasje toestemming vragen. Dat was logisch, want anders was het onbestuurbaar, vonden ze.

De mensen die ik bij V&D ontmoette, werkten er doorgaans met hart en ziel, maar een heel aantal ook met hun ziel onder de arm. Die hadden zichzelf bij de poort van het gebouw achtergelaten en hun lichaam ging aan het werk. Zij telden hun dagen totdat hun lijdensweg ten einde zou zijn en zwoegend sleepten zij zichzelf naar de eindstreep. Pijnlijk.

Later ging ik werken op scholen. Daar trof ik soortgelijke verschijnselen aan. Veel hokjes en formulieren, ambtelijkheid en bureaucratie. Baas boven baas. Mensen die er werken met hart en ziel maar een aantal ook zielloos dolend, smachtend naar hun pensioen.

Wat ook een overeenkomst is, is dat zowel V&D als Onderwijs van subsidie leeft. Of leefde in het geval van V&D. Subsidie, zult u denken, V&D was toch een commercieel bedrijf? Nou, dat was het ooit wel, maar de laatste decennia boekten zij zo goed als structureel verlies zoals wij allen inmiddels weten. Dus kregen zij van anderen uit de holding en later van investeringsmaatschappijen donaties om de broek spreekwoordelijk op te houden. Telkens weer vanuit de intentie het deze keer wèl tot een succes te maken.

Het verschil is wel dat V&D inmiddels ter ziele is, Onderwijs niet. Dat wordt nog steeds gesubsidieerd en dus bestaat het nog. Bovendien is er sprake van ‘gedwongen winkelnering’, aangezien kinderen leerplichtig zijn.

Een van de keerzijden van zo’n constructie, is dat het dan mogelijk is om te bestaan en ondertussen de signalen van degenen voor wie je er bent, klant of kind, te negeren. Of signalen van de mensen die er niet meer met plezier werken. Of signalen van nieuwe dingen van buitenaf. Signalen die aan willen geven dat er iets moet veranderen. Als klant en kind liever niet komen, liever zo snel mogelijk weg willen, net als sommigen die er werken, dan is er iets loos. En dat is een uitnodiging om daar iets mee te doen. Dat kan als bedreiging voelen, maar is eerder een kans.

Het is heel verfrissend als daar mensen van buiten het systeem bij betrokken zijn. Die kunnen anders naar dingen kijken en zijn nog niet ‘winkelblind’. Dat is een retail-term die betekent dat je op een gegeven moment door gewenning zaken niet meer opmerkt, zoals dozen in een hoek op de winkelvloer. Stof op artikelen in de etalage. Dat soort dingen.

Veel mensen die in Onderwijs werken, kennen alleen Onderwijs als werkplek. Ze zijn daardoor soms een beetje eenkennig geworden. Ze willen vooral met mensen werken die ook uit het Onderwijsveld komen en die een beetje OSM zijn. Ons Soort Mensen. Die dezelfde dingen belangrijk vinden en die dezelfde overtuigingen hebben. Dat werkt wel zo gemakkelijk en prettig, dan heb je weinig gedoe en discussie.

Bij de Kick van het Kunnen nodigen we de kinderen uit om nieuwsgierig te zijn naar de dingen om hen heen. Om onder de oppervlakte te kijken en te zien hoe zaken met elkaar samenhangen.

REACTIES

    Dat was bij V&D ook zo. Daar werkten voornamelijk mensen die uit de retail kwamen en bij voorkeur al met warenhuis-ervaring. Dat heeft ook zo zijn voordelen, maar zeker ook nadelen. Want zo is er weinig kans op anders denken en doen. Dan krijg je meer van hetzelfde. En uiteindelijk kan dit fataal zijn.

    Van Linda, onze biologiedocente, leer ik een heleboel over het menselijk lichaam, het dierenrijk, de planten en al het andere dat leeft op onze planeet. Vaak heb ik spijt dat ik dat vak vroeger niet gekozen heb. Ik vond het nogal technisch en in de kern is het dat ook wel. Maar het laat ook zien hoe verbluffend vernuftig alles in elkaar zit. Dat alles dat leeft een heel systeem in zichzelf is, dat reageert op signalen van binnen en buiten. En dat aanpassen aan veranderingen cruciaal is voor overleven.

    Vitaal zijn betekent immers dat er cycli zijn van groei en sterfte. Van up en down, van opbouwen en weer afbreken. Dat is natuurlijk, alles om ons heen kent een golfbeweging. Zelfs onze economie. Maar dat is natuurlijk niet zo gek: economie wordt immers bepaald door gedrag van mensen. En net zoals in onze economie kan de boel als een zeepbel uit elkaar spatten als we collectief de boel bij het oude willen houden, maar ondertussen het vertrouwen wegsijpelt. Net als V&D dat zichzelf tot monument had verheven, maar uiteindelijk wel ten onder ging.

    Bij de Kick van het Kunnen nodigen we de kinderen uit om nieuwsgierig te zijn naar de dingen om hen heen. Om onder de oppervlakte te kijken en te zien hoe zaken met elkaar samenhangen. Dat, ook al hebben ze verschillende vakken op school, de wereld niet bestaat uit verschillende vakjes, maar een samenhangend geheel is waar zij een onderdeel van zijn. En dat zij nodig zijn om daar een bijdrage aan te leveren. En dat groei gepaard gaat met veranderingen en dat het belangrijk is om de signalen daarvan te herkennen. Niet altijd comfortabel, maar wel zo gezond!

    0 reacties

    Een reactie versturen

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    de Kick van het Kunnen

    Croeselaan 231 bis A
    3521 BP Utrecht

    Ilene Krause: 06-58887672

    contactformulier

    Locatie

    De Fontein

    Aagje Dekenlaan 2

    1403 HH Bussum

    Op de hoogte blijven?